معرفی
سایز:رقعی
جلد: شومیز
تعداد صفحات: 70
کاغذ:بالکی
مرکز فروش کتابهای انتشارات شاپرک سرخ
سایز:رقعی
جلد: شومیز
تعداد صفحات: 70
کاغذ:بالکی
«آدمهایی که در من ماندند» مجموعهای از خاطرات و واگویههای شخصی است؛ بازگشتی به تجربهها، آدمها و اتفاقاتی که با گذشت زمان همچنان در ذهن نویسنده حضور دارند و گاه در مرور دوباره، معنایی تازه پیدا میکنند.
روایتها از محله قزاقهای گرگان و فضای خانوادگی نویسنده آغاز میشوند؛ از خانهای که پدر در آن دبیر ادبیات بود و شعر و داستان در زندگی روزمره حضور داشتند. این پیشینه فرهنگی و جغرافیایی، در کنار تجربههای سالهای بعد در شهرها و موقعیتهای دیگر، زمینه شکلگیری روایتهایی را فراهم میکند که از کودکی و خانواده تا دوستی، اعتماد، کار و مواجهه با آدمهای مختلف امتداد مییابند.
آنچه فصلهای کتاب را به هم پیوند میدهد، صرفاً حضور آدمهای بهیادمانده نیست؛ بلکه بازگشت نویسنده به تجربههایی است که در گذر زمان بخشی از نگاه و دریافت او از زندگی شدهاند. در این مسیر، خاطره از یادآوری یک اتفاق فراتر میرود و به فرصتی برای بازنگری و تأمل تبدیل میشود.
نویسنده با زبانی ساده و بیتکلف، میان روایت و تأمل حرکت میکند. فصلها استقلال نسبی دارند و الزاماً در امتداد یک خط زمانی واحد پیش نمیروند؛ از همین رو، کتاب ساختاری غیرخطی پیدا میکند و خواننده میتواند هر روایت را بهعنوان تجربهای مستقل دنبال کند.
این شیوه، در عین فراهم کردن امکان مواجهه جداگانه با هر فصل، پیوندی درونی میان روایتها ایجاد میکند؛ پیوندی که بیش از آنکه بر توالی اتفاقات استوار باشد، از نگاه و تجربه مشترک راوی سرچشمه میگیرد.
از ویژگیهای کتاب، صمیمیت و بیپیرایگی روایتها و پرهیز از پیچیدهسازی زبانی است. نویسنده تلاش میکند تجربههای شخصی را از سطح خاطرهگویی صرف فراتر ببرد و به دریافتها و تأملاتی برساند که امکان ارتباط با تجربه زیسته خواننده را نیز دارند.
در عین حال، چون پیوند فصلها بیشتر بر محور تجربه و نگاه راوی شکل گرفته است تا یک ساختار روایی پیوسته، ممکن است خوانندگانی که به دنبال خط داستانی منسجم و پیشرونده هستند، با ریتم و ساختار کتاب ارتباط کمتری برقرار کنند. این ویژگی را میتوان هم از محدودیتهای ساختاری اثر دانست و هم بخشی از انتخاب روایی آن.
«آدمهایی که در من ماندند» بیش از آنکه تلاشی برای بازسازی گذشتهای سپریشده باشد، دعوتی است به بازخوانی تجربههای زندگی؛ تجربههایی که شاید در زمان وقوع بهدرستی دیده نشدهاند، اما با فاصله گرفتن از آنها، معنای دیگری پیدا میکنند.
آبای بابق، متولد گرگان، در محله قزاقهای این شهر بزرگ شده است. او از خانوادهای با پیشینه قزاقی میآید؛ خانوادهای که ریشههای آن به مهاجرت قزاقها از سرزمین قزاقستان به ایران بازمیگردد. تحصیل در گیلان، تجربه کار در خوزستان و زندگی در تهران، بخشهایی از مسیر زندگی او را شکل دادهاند. عکاسی و نوشتن، دو شیوه از مواجهه او با تجربههای زندگی و جهان پیرامونش هستند.




